.jpg) |
| © Tomasz Trafiał |
Tomasz Trafiał - Urodzony w 1977 r. w Krakowie. Najpewniej odnajduje się w formach cyfrowych, które jednak są mieszanką poszukiwań w technikach tradycyjnych. Preferuje przekaz poprzez portret, często w formie plakatu, który ma być na pozór prosty i jednocześnie zaskakujący. Interesuje go siła i forma prostego przekazu, który zmusza do myślenia, zatrzymuje widza i zachęca do skojarzeń oraz powrotu. Nie pobierał wykształcenia w kierunkach sztuk plastycznych.
Strona internetowa: http://trafial.pl/
Facebook: http://www.facebook.com/tomasz.trafial
Jacek Dudek - Poeta, animator kultury i pomysłodawca cyklicznych imprez literacko-artystycznych „Port Poetycki” w Chorzowie. Współautor i wydawca książek poetyckich „Druid Bar” i „Ziemia Druid”. Zadebiutował w 2008 r. tomem wierszy „Biała Ryba”. W roku 2013 ukaże się kolejny tom wierszy „Homo Silesius”. Publikuje w prasie oraz na antenie Polskiego Radia Katowice.
KSZTAŁTY
KSZTAŁTY
Magiczne koła, pragnienia, miejsca. Czy istnieje dla artystów
jakaś granica? Kto znajduje się na górze, a kto na dole? Gdzie jest miejsce
poety, a gdzie grafika? W zalewie różnej twórczości trudno wyłowić to, co naprawdę
piękne i wyjątkowe. Czym jest piękno? Słodki i bezpieczny landschaft?
Zachwycają się nim panie i panowie, bo tak bezpiecznie: droga, trawka, rzeczka,
chmurki lub błękitne niebo. I wszystko koniecznie zdrobnione i doprawione „miłością”
– taką nazwę nadaje się zwykłej czułostkowości. Wtedy sztuka jest na czasie,
ich czasie. Na szczęście Trafiał i Dudek poszli drogą prawdy. U nich nie
istnieje podział, świat wydaje się całością, i mimo że pozornie rozproszony, w
tych samych punktach zamiera i nabiera rozpędu. Jacek nie zabiera głosu w
imieniu ludzkości, Tomasz nie omija celu, trafia dokładnie w pole widzenia
odbiorcy. Odważyłam się zestawić te dwa światy. Jacka wiersze znałam od dawna,
Tomka grafiki parafrazują moje widzenie ludzi. W tym wypadku wystawa powstała
poza nimi, w mojej głowie. To ja określiłam terytorium i uporządkowałam myśli
tak, by zazębiały się i tworzyły spójną opowieść Jacka i Tomka. Równolegle, w
kształtach i słowach, jakie spotykamy na co dzień.
Małgorzata Południak
Tomasz wykonuje swoje grafiki technikami tradycyjnymi i cyfrowo.
 |
| nhy 3, 2012, © Tomasz Trafiał |
chorzowski pies
w pierwszym rzędzie
deski podłóg
to dom szukam ziemi
kaptury czterolistne Bożogrobców
paznokcie czarne jak kiedyś
wiara i niedziela leczenie kaca
to tylko parę ulic więcej - miasto
szukam ziemi
do skroni przykryty czas
© Jacek Dudek
 |
| 2008, © Tomasz Trafiał |
pistolet
kiedy trzeba wybrać
droga nie chodzi moimi stopami
zagląda w twarz
i mówi że milczy
kiedy trzeba wybrać
Bóg zakłada ręce
tłumaczy cicho z lustra
że wybór już padł
ja tylko pociągam za cyngiel
© Jacek Dudek
 |
| endman, 2013, © Tomasz Trafiał |
czarny sweter
brak jest ulicą
szukasz a stoisz twardo
w czarnym swetrze murowany tlen
nabierasz kamieni
wole by pokarm przetrawić
z nauk trzymanie noża
blisko czai się wiersz
© Jacek Dudek
 |
| porTreTerTrop, 2005, © Tomasz Trafiał |
inklinacje
wyrzucam sobie za siebie
terminologię kontaktu
subiektywne obiekcje
chowam przed obcymi
łatwiej palcem schemat zdać
niż uśmiech gdy grucha w mostku
owszem zadają pytania
o co biega czym to jeść
nie sądzę by chodziło o wyższość świąt
czasem męczy samo jestem...
© Jacek Dudek
 |
| inside, 2008, © Tomasz Trafiał |
zbiory
Barbarze Janas - Dudek
wokół starej gruszy
zebrał się tłum
jej ramiona opadają
szumią skrywają rodzą
tłum milczy - żyje
stu kocha namiętnie
tyluż nienawidzi skrycie
dwunastu zazdrości
to wciąga
z natury jestem
pijącsadownikiem
z przypadku siedzącym
pod gruszą nad ranem
w Kozłowej Górze
sady przestały umierać
© Jacek Dudek
 |
| broken, 2013, © Tomasz Trafiał |
ziarno
zaraz potem
uleczyłem mgłę
i podniosłem z kolan
gotowy przyjrzeć się ziemi
niemej wędrówce
w kształt
© Jacek Dudek
 |
| konwalie, 2006, © Tomasz Trafiał |
zamiast
są doły pochowane głowy
przypalony bohaterski bok lakier schodzi
nam się wydaje wiek męski
Sartre wodził nim za nos wiedzę
są leje wmawiamy że nie od bomb
drapię piasek a on miękki
głowa ponad wieczne odpoczywanie racz
nawet „kurwy” lecą po cichu swojsko domowo
wierne jest nie poznawanie siebie
na Sartre’a poradzę wiersz
a sam wiem jak potrafi skóra
© Jacek Dudek
 |
| Personal Jesus, 2007, © Tomasz Trafiał |
schemat
mam wmówiony gotowy zapis
szczery oddany drodze
czekam na światło
brama konarów tnie przestrzeń
ujadanie miejskich psów
odstraszy wymysły i ciepło kobiety
są chwile z których
wybieram konno połykane pole
pachnie siano jak wyparty gotowy zapis
podejrzewam sabotaż tyły są niepewne
boki bo dwa przerażają odwróci uwagę ból
tak unikam głosów wolę zapis
z głowy kolejny świat
© Jacek Dudek
 |
| Alicja, 2004, © Tomasz Trafiał |
słów kilka
zaglądasz czasem bawi się wiatr
porywa gwałci
szare są pudła zbieramy im trzask obiektywów
trudno przez nie patrzeć...ludzie to inna bajka
nasza zatrzymana na chacie z piernika
z poglądów nie znosimy tych od luster
czekamy bratniej duszy
metafizyk ma lepiej
nie domyka sekund
© Jacek Dudek
 |
| Poster Series, 2013, © Tomasz Trafiał |
mańkut mentalista
naprawiam czas niezgodnie
z biegiem cyfr
zarzut byłby na miejscu
gdyby nie bieg
coś w rodzaju chaosu
najbliższą jego implikacją
jest ryzyko tani chwyt sprawdzania wartości
tak naprawdę tylko cyfry gadają zbyt wiele
zarzucam im neofizm naprawczy
krzywy destrukt władania umysłem
© Jacek Dudek
 |
| insinuation, 2006, © Tomasz Trafiał |
Pan Biały i Biała Ryba
to było po drodze
do i z powrotem
czysto biało
spadały słowa wypełniały
drzwi nie dawały się otworzyć
był kosmos fizyka kwantowa
liście przybite do butów
prawie zabawa w poezję
literackie zabiegi za kierownicą
pisanie czy malowanie
jest ścisłe
10 do potęgi 89
takie miejsca mają barwne brzuchy
sprawiają że głodni idą dalej
© Jacek Dudek
 |
| order, 2013, © Tomasz Trafiał |
homo silesius
zostawiłem swoje zmiany
w autobusie linii 74
relacji azotowa-biadacz
nie były bolesne usztywniały
mijanie jest domeną ulicy
w niej egzotyka
czarnych i skośnookich
urywany szloch gwary
z akcentem obcym
zmniejsza się kolejka
do wymarcia
© Jacek Dudek
 |
| After, 2004, © Tomasz Trafiał |
powroty
pierwszy raz poroniłem
że wszystko już było
w pion poziom
przed i z tyłu oczu
poznaję szybciej nie powiem
nazwy nazywają się łatwo
mogę a dręczy mógłbym
teraz tylko piękny
© Jacek Dudek
